www.charlottestorij.nl

Je loopt op straat en het enige wat je nog hoort is het woord : corona virus. We wassen zo’n ontelbaar keer per dag onze handen, mensen lopen met grote bogen om elkaar heen, er worden geen handen meer geschud en de straten, winkels en stations zijn angstaanjagend leeg. Je zou het bijna een spook stad noemen. Althans, hier in Utrecht wel. Al is het in de parkjes, de buitenlucht dan wel weer druk. Er prikt langzaam een zonnetje door, de narcissen staan in bloei, de kersenbloesems kleuren roze en mensen zijn massaal buiten om een frisse neus te halen. Want het valt niet mee om tot 06 april verplicht thuis te zitten als je niet in de mogelijkheid bent te werken. Wat een bizarre situatie is dit. Ook ik zit helaas thuis want afgelopen week besloot Rituals tijdelijk haar deuren te sluiten op het station. Blijf gek, onwerkelijk en vooral onzeker.. Want hoelang gaat dit nog duren? 

Allereerst wil ik een hele grote shout out geven naar alle mensen die nu een cruciaal beroep hebben. Natuurlijk iedereen in de zorg, politie, brandweer, alle mensen van het OV, mensen die zorgen dat onze supermarkten aangevuld worden, de transport service die zorgt dat we nog groente/fruit kunnen kopen en eigenlijk aan iedereen…Want dat is wat ik nu wel heel sterk merk. De saamhorigheid in onze maatschappij. Iedereen wilt iets voor elkaar doen, een boodschap, de hond uitlaten of gewoon even een hart onder de riem steken in deze onwerkelijke en bizarre tijden.

Hoe ik erover denk? Het is zo gek. In het begin dacht ik ook zoals vele: oh, het is maar een griepje en dat komt wel goed. Maar niet te weten dat het zo de overhand zou gaan krijgen, we allemaal aan de buis gekluisterd zitten als er een debat of een pers conferentie plaats vind. Wat worden de nieuwe maatregelen, sluiten meerdere winkels en wat als er echt een lockdown komt? Ik kan het me bijna niet voorstellen. Ik had net mijn beste vriendin aan de telefoon en ik zei nog: vorige week zaten we in een koffie tentje aan een cappuccino en nu is alles maar dan ook alles op slot en gesloten. Het is en blijft bizar en het gesprek van de dag.

Dinsdag avond was ik op het station en kwam ik uit Tiel. Even de nodige boodschappen gedaan, nee zeker niet gehamsterd maar de nodige, bruikbare dingen gehaald. Mensen die hamsteren… stop daarmee en denk aan de mensen in de zorg, ouderen en de kwetsbare doelgroep die straks misgrijpen omdat jij zo nodig 10 pakken toilet papier moet hebben en het hele vak met brood leeg moet roven. Ik kan dat maar niet begrijpen en me daar dus echt boos over maken.. We hebben echt genoeg voor iedereen maar ga er wel gewoon normaal mee om. Zo moeilijk is dat toch niet? Maar ik liep dus over Utrecht Centraal, mijn thuis haven, de plek waar ik elke dag kom of het nu is om te werken, even een koffie te halen of een doorsteek te maken naar de stad. Utrecht Centraal, de plek waar het altijd levendig, druk, sociaal en gezellig is. Waar je moet uitkijken of je niet tegen iemand op botst, waar je de reizigers ziet rennen en stressen om de trein te halen. Maar nu? Utrecht Centraal lag er verlaten, leeg en stil bij. Heel stil. Je kon de vogels horen vliegen, hier en daar zag je nog een reiziger die onderweg naar huis was of iemand die de tijd doorkwam op een bankje. Maar wauw, dit deed wat met me. En dan loop je in het midden van de hal en zie je je winkeltje.. de Rituals. Leeg, donker en gesloten. Want ook wij hebben deze maatregel moeten nemen en tijdelijk de deuren moeten sluiten. En dan is het 18:15. Het spits moment. En er was geen mens te bekennen.

En dan.. dan zit je dus thuis. Ik weet dat het voor vele mensen een verschrikking is en ze het liefste nu weer aan het werk willen. Maar we moeten wel en de sociale kring even vermijden. Dat kopje koffie met een vriendin, een bezoekje aan je oma of naar de sportschool.. het gaat eventjes niet meer. En dat moeten we echt beseffen, dat we zoveel mogelijk thuis blijven, thuis werken en voor degene die niet anders kunnen vooral heel erg voorzichtig moeten zijn. Ik moest stiekem wel lachen want iedereen gaat nu opruimen, schoonmaken en buiten sporten. Ik ging woensdag middag hardlopen en ik heb het nog nooit zo druk gezien met hardlopers, wandelaars en spelende kinderen. Nederland leeft, gaat naar buiten en onderneemt! En stiekem is dat toch ook wel mooi om te zien! Maar laten we zoveel mogelijk de maatschappij en deze samenleving helpen door boodschappen te doen bij de plaatselijke groentezaak en de ZZP’ers helpen door een koffie on the go te halen!! Je kan je avond eten nu bij de meeste restaurants bestellen of een cadeau bon kopen en die later in te leveren. Want wat vind ik het erg voor deze mensen. Mensen met een eigen zaak, onderneming.. we moeten iedereen helpen zover dat kan.

Ik zit ook binnen, nu achter mijn laptopje en eindelijk weer tijd en zin om een blogje te schrijven. Ik vermaak me nog wel, heb gisteren mijn kleding kast uitgezocht, het huisje lekker schoon gemaakt, een recept gekookt en een paar serietjes gekeken. Je kan nu natuurlijk genoeg dingen doen waar je normaal geen zin of tijd voor hebt. Probeer een nieuw recept uit, maak een foto boek, doe work-outs vanuit huis, genoeg te doen! Elke dag probeer ik even een halfuurtje te wandelen buiten en even wat frisse lucht te pakken. Vandaag staat vooral in het teken van een rondje hardlopen buiten en wat werk gerelateerde dingen. Nadenken over onze winkel en hopelijk heel snel weer aan het werk mogen!

Voor iedereen die ons land draaiende houdt, iedereen die binnen blijft en zo het virus probeert te remmen, mensen die 24/7 nadenken over een oplossing, het zorg personeel, de vakkenvullers, boeren en iedereen die ervoor zorgt dat we kunnen blijven leven: BEDANKT!

heel veel hartjes en take care!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *